Πάει καιρός, δεκαπέντε χρόνια από τον Τελευταίο Αιώνα. Νέο σημείο στην πόλη. Ο Χρήστος στέκεται ωραίος πάνω στη σκηνή. Δεν βαριέσαι να είσαι ανάμεσα στις κραυγές τους. Και νιώθεις το χρόνο ακίνητο, χαμογελάς, ακούς, ζεις, είσαι εκεί, είμαι εγώ εκεί, εδώ, αυτό και πάει ωραίος καιρός.
