Αλλόκοσμα πλάσματα με φωνές και μουσικές που είναι νανουρίσματα, ιαχές και αναπνοές. Αθεράπευτη η ανάγκη για αυτές τις αναπνοές. Κατάφεραν, ο χρόνος να μην τις αγγίζει και χωράνε στο "για πάντα". Με μεταρσιώνουν και με μεταφέρουν απευθείας στον αστερισμό του Πιγκουίνου. Κάπως έτσι, σταματάει να αγγίζει κι εμένα ο χρόνος. Θα ακούμε τις μουσικές αυτές και όταν έρχεται το βράδυ θα φοράμε τη μάσκα του ηλίου μας και θα χορεύουμε μαζί και μόνοι, μαζί και μόνοι.
Όχι! Να βρίσκεσαι σε ένα γκαλντερίμι, από τη μια η μπόχα του Θερμαϊκού, από την άλλη τα μηχανάκια με τις παραγγελίες για φαγητό, στο ενδιάμεσο αμάξια που θέλουν να χρησιμοποιήσουν το νόμιμο χώρο στάθμευσης, τραπεζάκια με παιδάκια κάθε ηλικίας και βλακίας να νομίζουν ότι πιάσανε την παπαδιά από τα αρχίδια, υπερχρεωμένα ποτά και μπύρες, ένα δήθεν που δυστυχώς ξεκινά από την επιλογή της Λένας που αντί να λέει τα παραμύθια σαν σωστή ελληνορθόδοξη θεία που είχε την τύχη κάποτε, κάποιος να την δώσει το έναυσμα και να προχωρήσει στις μετά-εφηβικές ανησυχίες της και ακόμα μεγαλύτερη τύχη είκοσι χρόνια μετά η γενιά των synths να την ανακαλύψει και να τη ρίξει στο μίξερ του τέλους των 90s - αυτή λοιπόν η θεία, αντί να λέει τα παραμύθια στα παιδάκια, έρχεται και τα "παίζει" για τα ζαβά τούτα 'δω. Φτάνει. Πυροβολίστε τα ιερά τέρατα που δεν έχουν τίποτα το ιερό, μια κομπανία του δρόμου είναι, δεν έχουν πραγματικά τίποτα, απλά κωλοφαρδία - πόσο όμως ταιριάζουν με το τοπίο που επέλεξαν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου